Saat gecenin üçü belki, bilmiyorum.

İçimde bir kuyu yalnızlığı

Gözlerimde mağara karanlığı

Kulağımda sesimin iniltisi.

Kendi sesimi tanıyamıyorum

Belki ilk yalnızlığım böyle başladı

Önce ben sonra sesim

Öyle bir yerdeyim ki

Sesimi bulamıyorum

duyamıyorum çocukluğumdaki sesi

Avuçlarımda derin bir sızı Hz.isanin çarmıhtaki yalnızlığı

Gözlerimde Meryem bakışlı annemin gözleri

Kulağımda derin uğultular

Sesimi tanıyamıyorum bir ses var bir ses ne dediği belirsiz

şeytan mı? Melek mi? Anlamıyorum.

Adres belli, niyet belli, amel belli, dua belli

Bir kuş, kanatlarında kıvılcımlar

İçimde çırpınan ebabiller

Bir kuş kulağımda fısıltılar Sesimi tanıyamıyorum/bulamıyorum.

Written by Ercan Sertdemir

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir